ذهن من آبستن ياد توست

و ياد تو آفريننده ى فرداى من

من ، فردا باز هم به تو فکر خواهم کرد،

مثل همه ى فرداهاى"ناكامِ" ديروز...

چندیست اقلیم جغرافیای من شعرهایم گشته است ،

که آن هم با عشق تقدیم تو باد...

با یـاد تـو و نـکـهـت ایـن عـشـق دل انـگـیـز امـشـب بـه تـن ظـلـمت خـود سـبــز کشیدم چشـمـم به رهـت مـنـتـظـر و دل به هـوایـت در آیـیـنـه ی دل ، رخ دلــجــوی تــو دیـدم بـس خـیـره شـدم بـر رخ تـو از پس این قاب بـنـد ، عـاقـبـت از زلــف سـیـاه تـو کـشـیدم در خـرمن مـوهـای تو گـم شد دلم ، افسوس چـنـگـی زدم و نـغـمـه ی وصـلـی نـشـنـیـدم گـیـسـوی بـلند تـو بـلند از شـب یلــداسـت ای نـاب تـریـن